بوسه ها           بوسه ها        بوسه ها     

و گونه هایت , با دو شیار مورب , که غرور تو را هدایت می کنند
    و.......................سرنوشت مرا...........................
            که شب را تحمل کرده ام
                      بی آنکه به انتظار صبح مسلح باشم .

و چشمانت راز آتش است .
   عشقت پیروزی آدمی است , هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد...

آغوشت
         اندک جایی برای زیستن
                     اندک جایی برای مردن

و گریز از شهر
        که با هزار انگشت , به وقاحت تمام , پاکی آسمان را متهم می کند .

کوه ها با نخستین سنگ ها آغاز می شوند و انسان ها با نخستین درد ها .

طوفان ها , در رقص عظیم تو به شکوهمندی نی لبکی می نوازند و ترانه ی رگهایت آفتاب همیشه را طالع می کند .

بگذار چنان از خواب بر آیم که کوچه های شهر حضور مرا در یابند .

دستانت آتشی است و دوستانی که یاری می دهند تا دشمنی از یاد برده شود .

پیشانیت آیینه ی بلند است , تابناک و بلند , که خواهران هفتگانه در آن می نگرند , تا به زیبایی خویش دست یابند .

دو پرنده ی بی طاقت در سینه ات آواز می خوانند , تا در آیینه پدیدار آیی...
عمری دراز در آن نگریستم و برکه ها و دریا ها را گریستم

حضورت بهشتی است که گریز از جهنم را توجیه می کند , دریایی که مرا در خود غرق می کند تا از همه ی گناهان و دروغ شسته شوم ...

و سپیده دم با دست هایت بیدار می شود .

****احمد شاملو****

چشمای خیس من , این چشمه های غم , دیوونه ی تو ان
ای رود مهربون , از روز وصلمون چیزی بگو به من ...

حرفی بزن گلم , من کم تحملم

با گریه های تو , روزای شادمو , از یاد می برم
اما چه فایده , می ترسم عاقبت , از یاد تو برم

کم گریه کن گلم , من کم تحملم

تنها ترین من , تنها نذار منو , تنهام سفر نکن
 این دلشکسته ی از یاد رفته رو
دیوونه تر نکن...

با من بمون گلم , من کم تحملم

با چشمهای خیس , این چشمه های غم , با گریه ی زیاد , با خنده های کم
انگار تا ابد , با این بهونه ها , جای منو تو ان , دیوونه خونه ها ...

جای منو تو ان دیوونه خونه ها
جای منو تو ان دیوونه خونه ها
جای منو تو ان دیوونه خونه ها
جای منو تو ان دیوونه خونه ها
جای منو تو ان دیوونه خونه ها